Vorige week kreeg ik van een collega advies omdat ik verkeerd gebruik maakte van Twitter. Ik zou beter moeten letten op mijn spelling, en als ik opdrachten binnen wilde halen via Twitter, moesten mensen weten dat ik echt en oprecht passie heb voor mijn vak (medische journalistiek). Ze had gelijk!
Toen ik net begon met Twitter, ongeveer twee jaar geleden, was het fenomeen een leuk geintje. Mensen riepen altijd gekscherend: “Twitter is voor mensen die willen vertellen wat er op hun boterham ligt, en wat ze verder bezighoudt.” Alledaagse weetjes. Social media had daarbij een soort laagdrempelige zeepkistfunctie. Serieuze acquisitie deed je voornamelijk per e-mail en via netwerksites zoals LinkedIN. Anno 2011 is het ineens een ander verhaal. Nu zit werkelijk elke professionele organisatie op Twitter. En kun je in elk deel van het land een cursus ‘tweet-je-rijk’ of social media volgen, waarin je leert om het maximum te halen uit je account wanneer het gaat om netwerken, acquisitie en zichtbaarheid (als bedrijf). Ook wanneer je bijvoorbeeld twittert dat je een incassobureau nodig hebt, wordt je direct door drie verschillende bureaus gebeld (probeer maar!). Ook de online account van @UPC lost problemen sneller op dan de telefonische hulpdienst en er zijn ZZP’ers die hun klanten volledig van Twitter halen.
Serieus
‘But why so serious?’ Eigenlijk is het jammer dat Twitter niet meer gaat over, hoe laat je naar de WC gaat en wat je die avond op tv ziet. Twitter was in de begintijd leuk en diverterend, maar nu moet je dus telkens opletten wat je zegt in die 140 tekens. Is er al zoiets als een twittereindredacteur? Want zelfs bij sollicitaties screenen mensen regelmatig je account om te zien of je wel geschikt bent voor een bepaalde functie. Mensen worden zelfs ontslagen om wat ze op twitter krabbelen. Bedrijven (zoals Dell) hebben zelfs gecertificeerde cursussen waar werknemers leren wat ze wel en wat ze niet op Twitter mogen zetten om het bedrijf te profileren. De dronken foto’s op Mobypicture of Twitpic werken dan absoluut in je nadeel. Dat werkgevers weten hoe laat je ‘zzz…’ tweet is natuurlijk tevens niet bevorderlijk voor de arbeidsrelatie.
Slotje
Moet je dan maar twee accounts hebben? Een met een slotje voor de leuke twitterbabes, zinloos geleuter en drinkbroertjes en een zonder slotje voor opdrachtgevers, mensen uit je vakgebied en collega’s? Dat lijkt mij een vervelende ontwikkeling, want we zijn toch allemaal mensen. En echte mensen eten, drinken, feesten, versieren en doen leuke dingen. En daar moet je gewoon over kunnen twitteren. Ik begrijp de potentie van Twitter, maar ik mis dan toch de tijd dat je gewoon kon zeggen wat er op je boterham lag, zonder meteen een reactie te krijgen van de verenigde kaasboeren of een dierenbevrijdingsfront (in het geval van ham op je boterham).
Zelf ga ik overigens voorlopig nog niet achter een slotje, wel heb ik twee accounts, eentje voor het werk en eentje voor de rest, gelukkig drink ik niet zo veel.
@lennardbonapart / @jazzyjournalist
